Τα νέα από τη χθεσινή παρουσίαση του υπουργείου Οικονομικών και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων είναι πολύ καλά. Οι χρηματοδοτήσεις άνω των 9 δισ. ευρώ προς την ελληνική επιχειρηματικότητα που αναμένονται φέτος μόνο από αυτόν τον φορέα, σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα εργαλεία που ωριμάζουν από το ταμείο ανάκαμψης, το ΕΣΠΑ και άλλες πηγές, δημιουργούν αισιοδοξία για μία ισχυρή τόνωση της ρευστότητας. Την οποία έχει σαφέστατα ανάγκη ο επιχειρηματικός κόσμος και πιο πολύ οι πιο μικρές επιχειρήσεις και οι επαγγελματίες (που αντιμετωπίζουν πιο μεγάλο κόστος δανεισμού ή δεν έχουν πρόσβαση σε αυτόν).
Με άλλα λόγια, το θέμα είναι πλέον, καθώς η ρευστότητα... έρχεται, να διαχυθεί όσο πιο πολύ γίνεται. Να φτάσει σε όλους. Οι τράπεζες εκτιμούν πως η περίμετρος των επιχειρήσεων που έχουν πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό είναι 100.000. Εκ των οποίων όμως πολύ καλή πιστοληπτική αξιολόγηση – και έτσι ευνοϊκότερο κόστος δανεισμού – έχουν πολύ λιγότερες. Απέναντί τους βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία των επιχειρήσεων που είναι αποκλεισμένες από τον τραπεζικό δανεισμό λόγω οφειλών, ζημιών, υπερδανεισμού κλπ.
Προφανώς δεν πρέπει να συντηρούνται εταιρείες «ζόμπι». Αλλά, ας μη γελιόμαστε, μετά από τόσα έτη οικονομικής κρίσης, στην Ελλάδα οι εταιρείες που έχουν απομείνει είναι – σε μεγάλο βαθμό – ανθεκτικές. Κάτι που φάνηκε και από την περίοδο των lockdown.
Το θέμα είναι πως θα βρουν όσο πιο πολλές επιχειρήσεις γίνεται τα κεφάλαια για να αναπτυχθούν, να εκσυγχρονισθούν, να γίνουν πιο ανταγωνιστικές και με εξαγωγικό προσανατολισμό. Για να επιβιώσουν στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται και για να συνδράμουν ώστε η χώρα να έχει έσοδα, άνοδο εισοδημάτων και βιώσιμη ανάπτυξη.
Προφανώς τα κίνητρα συγκεντρώσεων και μεγέθυνσης που τίθενται σε εφαρμογή θα βοηθήσουν. Αλλά, στην Ελλάδα των μικρομεσαίων και των ελεύθερων επαγγελματιών οι συνθήκες είναι εκ των πραγμάτων ειδικές. Και αν μη τι άλλο, θα πρέπει να ενθαρρυνθούν για να προσπαθήσουν όσοι δυσκολεύονται - ελλείψει γνώσεων, πόρων ή λόγω διστακτικότητας - να μετέχουν στο άρμα των χρηματοδοτήσεων. Διασφαλίζοντας συνθήκες επιλεξιμότητας που να μην δημιουργούν αποκλεισμούς εκεί που υπάρχουν δυνατότητες, Αλλά και συνθήκες στήριξης που θα διανέμουν τη ρευστότητα όσο το δυνατό περισσότερο. Με την ασφάλεια που απαιτεί ο στόχος μείωσης των NPLs, αλλά και χωρίς περιττές δικλείδες.
