Θα έχουμε πάντα το Παρίσι;

Αν ο τίτλος οδήγησε τη σκέψη σας στην κλασσική ατάκα του Humphrey Bogart στο Casablanca ή ενδεχομένως στον απόηχο των εξαιρετικών Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω. Για την ακρίβεια -και συγχωρήστε μου το προσωπικό της αναφοράς- από καιρό έψαχνα ένα κενό στην επικαιρότητα για να αναφερθώ σε μία σημαντική ελληνική επιτυχία, με βάση το Παρίσι και με αξία έως και… Ολυμπιακού μεταλλίου.

Πριν από αρκετούς μήνες, μία από τις επιλογές της Κυβέρνησης για να μας εκπροσωπεί σε έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς οργανισμούς, τον ΟΟΣΑ, ήταν ο καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Παγουλάτος. Η μετακίνησή του στο Παρίσι δεν αποτέλεσε -εύλογα έως ενός σημείου- πρώτη είδηση στα ΜΜΕ και το αντικείμενο της αποστολής και του ρόλου του ως Πρέσβη της Ελλάδας δεν ήταν και δεν είναι γνωστό στον περισσότερο κόσμο, ακόμη και στους πιο μυημένους σε αντίστοιχη θεματολογία.

Απλουστεύοντας εσκεμμένα τα δεδομένα, επισημαίνουμε ότι ο ΟΟΣΑ είναι ο φορέας ο οποίος συχνά καλείται να διαμορφώσει τις πλατφόρμες της ανάπτυξης όλων των τομέων της ζωής μας -πλην της άμυνας και της δημόσιας τάξης- με την τεχνητή νοημοσύνη να αποτελεί το πεδίο του επόμενου μεγάλου στοιχήματος για τον Οργανισμό και τα μέλη του. Ο ΟΟΣΑ καταγράφει, αξιολογεί και συστήνει βέλτιστες πρακτικές και πολιτικές, βασιζόμενος σε πραγματικά δεδομένα. Και ως διεθνής φορέας με 38 μέλη και συνεργασία σε περισσότερες από 100 χώρες ανοίγει… πεδίο δόξης λαμπρόν για άσκηση διπλωματίας. Οικονομικής και όχι μόνο.

Τον τελευταίο χρόνο, η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα πρωταγωνίστησε θετικά -δυσανάλογα, μάλιστα, του μεγέθους της- σε αρκετά πεδία μελέτης και κρίσιμες προεδρίες εντός του ΟΟΣΑ. Αυτό ωστόσο που προκαλεί εξαιρετική εντύπωση είναι μία είδηση του φετινού καλοκαιριού. Ο Έλληνας Πρέσβης, ανέλαβε ομόφωνα μία αξιοζήλευτη ειδικά για χώρα του Ευρωπαϊκού Νότου προσωποπαγή θέση, αυτή του “Chair of the Friends of SE Europe”. Πρόκειται ουσιαστικά για την προεδρία της Επιτροπής του ΟΟΣΑ για την ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης. Μπορεί εύκολα να αντιληφθεί κάποιος ότι για να επέλθει ομοφωνία μεταξύ των μελών, ο υποψήφιος πρέπει να εξασφαλίσει πλειοψηφικά την υποστήριξη κρατών-μελών όπως αυτά του Ευρωπαϊκού Νότου ή της Τουρκίας αλλά και σημαντικό μέρος εκπροσώπων από ολόκληρο τον πλανήτη.

Εύλογα θα ρωτήσει κανείς: Για ποιο λόγο επισημαίνουμε το επίτευγμα; Για δύο λόγους. Πρώτον γιατί πρόκειται για μία ουσιαστική ελληνική επιτυχία σε μία θέση που είχε ως προκάτοχο τον εκπρόσωπο της Ουγγαρίας, τα δείγματα πολιτικής του οποίου απείχαν αισθητά από κάθε ελληνικό συμφέρον στην περιοχή. Και δεύτερον και σημαντικότερο γιατί αποδεικνύεται και πάλι ότι ο μοναδικός τρόπος για να συμμετέχεις ουσιαστικά σε ένα διπλωματικό παιχνίδι μεγαλύτερο του διπλωματικού κεφαλαίου της χώρας σου είναι να διαθέτεις τη γνώση και τη μεθοδικότητα που απαιτείται και να μιλάς στη γλώσσα των ανθρώπων που κάθονται μαζί σου στο ίδιο τραπέζι.

Κατά την άποψή μας, ο δεύτερος αυτός λόγος αποτελεί και το δίδαγμα μίας σημαντικής διεθνούς ελληνικής επιτυχίας που… πέρασε τα ψιλά. Στον αντίποδα, δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό, έχουν επιστρέψει έντονα στο προσκήνιο συμφεροντολογικές κραυγές δήθεν πατριωτισμού από εκείνους που θεωρούν εθνική επιτυχία τις μοναχικές, εσωστρεφείς και επικίνδυνες πολιτικές της άρνησης των ελευθεριών του δυτικού πολιτισμένου κόσμου. Και η λαϊκίστικη ρητορική τους καταγράφεται συχνά πολύ περισσότερο από την ενέργεια και τον κόπο ενός Έλληνα που ρεαλιστικά εκπροσωπεί τα συμφέροντα της χώρας, επιδιώκοντας -και επιτυγχάνοντας- το βέλτιστο αποτέλεσμα.

Αυτό το καλοκαίρι, το Παρίσι ήρθε στο προσκήνιο για πολλούς λόγους. Εμείς κρατάμε μαζί με αυτούς έναν… που δείχνει το δρόμο της μεθοδικής ελληνικής προσπάθειας που εκμεταλλεύτηκε τη γνώση και τη σωστή στρατηγική. Μία μικρή νίκη που βασίστηκε σε τεκμηριωμένα ορθή επιλογή και την αποτελεσματική δράση ενός ικανού προσώπου. Μία επιλογή που λίγους μήνες μετά σε κάνει από τη μία να ελπίζεις και από την άλλη -εκ των πραγμάτων- να ανησυχείς: «Θα έχουμε πάντα το Παρίσι»;