Η συγκέντρωση δυνάμεων στη Μέση Ανατολή από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ τον έφερε σε δράση, όπως πολλοί θεώρησαν. Το ερώτημα τώρα, σύμφωνα με το CNN, είναι για πόσο;
Ο Τραμπ χαρακτηρίζει την επιχείρηση «τεράστια και σε εξέλιξη». Η δεύτερη λέξη είναι αυτονόητη, και η πρώτη ίσως μειώνεται ως προς τον αντίκτυπο λόγω της αγάπης του για την υπερβολή. Αλλά έχει θέσει στόχους, και ένας από αυτούς είναι: «Θα καταστρέψουμε τους πυραύλους τους και θα ισοπεδώσουμε τη βιομηχανία πυραύλων τους».
Αυτό δεν είναι εύκολο έργο. Και είναι ένα στο οποίο τα αποτελέσματα θα είναι άμεσα αισθητά: Θα αφήσει το Ιράν ικανό να ανταποδώσει πυρά στο Ισραήλ και στις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή; Ο Τραμπ στρέφει επίσης τα πυρά του στους συμμάχους του Ιράν, επανερχόμενος, όπως φαίνεται, στο παρελθόν του Ιράκ, όπου χρησιμοποιούσαν εκρηκτικά για να σκοτώσουν Αμερικανούς στρατιώτες.
Ο Τραμπ ανέφερε επίσης ότι η Τεχεράνη είχε «κάθε ευκαιρία» να αποσυναρμολογήσει τις πυρηνικές της φιλοδοξίες. Η τελευταία προσφορά του Ιράν, όπως αναφέρθηκε από τον μεσολαβητή Ομάν, ανέφερε ότι η Τεχεράνη συμφώνησε σε «μηδενική αποθήκευση» εμπλουτισμένου ουρανίου, μια καθυστερημένη παραχώρηση που σαφώς απέχει από το «μηδενικό εμπλουτισμό» που απαιτούσαν οι ΗΠΑ.
Αλλά οι στόχοι του Τραμπ διευρύνθηκαν περαιτέρω στο βίντεο με το οποίο ανακοίνωσε τους βομβαρδισμούς, προσφέροντας στους Φρουρούς της Επανάστασης και στην αστυνομία «πλήρη ασυλία» αν καταθέσουν τα όπλα τους ή θα αντιμετωπίσουν «σίγουρο θάνατο». Κάλεσε τον ιρανικό λαό να εξεγερθεί, λέγοντας ότι είχαν ζητήσει βοήθεια για χρόνια και τώρα «έχετε έναν πρόεδρο που σας δίνει αυτό που θέλετε».
Ο Τραμπ δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το εύρος των φιλοδοξιών του εδώ: Είναι σχεδόν τα πάντα - αν και δεν φαίνεται να απαιτεί ρητά αλλαγή καθεστώτος, απλώς ελπίζει ότι θα συμβεί.
Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, καθώς πέφτουν οι βόμβες, είναι αν επικοινωνεί μεγαλόφωνα τις σκέψεις και τις ελπίδες του του και ελπίζει σε αποτελέσματα ή αν πρόκειται για την αρχή μιας προσεκτικά σχεδιασμένης, έντονα εστιασμένης επίθεσης.
Οι κορυφαίοι αξιωματικοί του προειδοποίησαν ότι το Πεντάγωνο μπορεί να μην διαθέτει τους πόρους για μια συνεχή εκστρατεία. Αυτή η δυναμική δεν έχει αλλάξει λόγω αυτής της «βροντερής» ανακοίνωσης. Και η αδυναμία του Ιράν αυτή τη στιγμή είναι δεδομένη: Θα πολεμήσουν μέχρι τέλους αν πιεστούν, αλλά προτιμούν επίσης μια «έξοδο» που αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσής τους. Αυτή τη στιγμή, δεν φαίνεται καμία πλευρά να θεωρεί την τελική, αποφασιστική σύγκρουση ως προτιμητέα επιλογή, ό,τι κι αν λέει ο Τραμπ. Αυτό είναι το κλειδί.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς μπορεί να παίξει ρόλο η διπλωματία σε μια στιγμή σαν αυτή, αλλά είναι το πιο πιθανό σενάριο, τελικά. Η αλλαγή καθεστώτος και η αποσυναρμολόγηση ενός πυρηνικού προγράμματος είναι δύσκολη - αν όχι αδύνατη - ακόμη και με τις τεράστιες δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί. Η πρόκληση αυτής της επίθεσης με προειδοποίηση θα έχει μειώσει μερικώς την αποτελεσματικότητά της, καθώς οι βασικοί ηγέτες και οι υποδομές θα έχουν χρόνο να προετοιμαστούν για τη βία που έρχεται.
Αλλά το κλειδί για ορισμένους περιορισμούς της δύναμης του Τραμπ ήταν η φύση με την οποία ξεκίνησε αυτός ο νέος πόλεμος.
Σε αντίθεση με το 2003 - όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ - δεν έχουμε εκλογικό σώμα ενημερωμένο και έτοιμο, ούτε πολιτικό κεφάλαιο που να μπορεί να ξοδέψει ο Τραμπ, ούτε συγκεντρωμένες αμερικανικές δυνάμεις τόσο ισχυρές ώστε το αποτέλεσμα να είναι αδιαμφισβήτητο και γρήγορο.
Αυτό περιορίζει δυνητικά τις επιλογές του Τραμπ και δεν είναι καθόλου ιδανικό να εισέρχεται κανείς σε μια σύγκρουση σαν αυτή με το ρολόι να μετράει αντίστροφα για το πόσο μπορεί πολιτικά να διατηρήσει την επίθεση του.
Φωτογραφία @AP
