Τα χειροπιαστά αποτελέσματα από την συνάντηση Τραμπ – Σι στο Πεκίνο την προηγούμενη εβδομάδα, είναι τα 200 αεροπλάνα που θα αγοράσει η Κίνα και η μεγάλη αύξηση των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων της Κίνας από τις ΗΠΑ που υποσχέθηκε η πρώτη. Το πόσο μεγάλη θα είναι τελικά αυτή η αύξηση, θα το δούμε στο μέλλον, αφού οι ανακοινώσεις πότε μιλούν για ετήσια ποσά, πότε για ποσά τριετίας (έως και 28 δις δολ!!!). Αλλά το σημαντικό, όταν μιλάμε για αγροτικά προϊόντα, είναι οι τιμές και όχι μόνο οι τζίροι. Καλά τα δισ. που ακούγονται ως τζίροι εμπορίου, αλλά σε τι τιμές θα τιμολογηθεί τελικά η σόγια, το καλαμπόκι ή το μοσχαρίσιο κρέας;
Οι τιμές παραγωγού, μετά βίας καλύπτουν το κόστος παραγωγής στα περισσότερα αγροτικά προϊόντα. Εάν λοιπόν οι νέες Κινέζικες εισαγωγές γίνουν στις τρέχουσες τιμές, τότε απλώς θα ξεστοκάρουν οι Αμερικάνοι αγρότες και έμποροι. Δεν θα μείνει όμως τίποτα στο ταμείο για επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό, σε νέα ανοίγματα, σε νέες σύγχρονες αποθήκες. Ούτε οι αγροχημικές βιομηχανίες θα είναι ενθουσιασμένες να εφεύρουν νέες ποικιλίες, νέα φυτοπροστατευτικά προϊόντα και κυρίως νέα προϊόντα θρέψης που τόσο έχει ανάγκη ο κλάδος μετά τα γεγονότα του Περσικού.
Ποιος θα τα αγοράσει, αφού οι παραγωγοί δεν θα έχουν χρήματα...
Σε δυσκολία οι υποστηρικτικοί στη γεωργία κλάδοι παγκοσμίως
Κι αυτά, δεν θα συμβούν μόνο στις ΗΠΑ, όπου οι μεγάλες βιομηχανίες παραγωγής μηχανολογικού εξοπλισμού, βλέπουν τους τζίρους τους να πέφτουν τα τελευταία τρία χρόνια και τα κέρδη τους να συρρικνώνονται σε επίπεδο μικρομεσαίας βιομηχανίας. Αντίστοιχα θα συμβούν και στους άλλους μεγάλους παγκόσμιου πόλους της αγροδιατροφής, την Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Βαλτική, τον Καναδά.
Το σύγχρονο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, ένας κλάδος με πολλά δισ. δολάρια κύκλο εργασιών, όπως ακούστηκε και στο Πεκίνο, απαιτεί τεράστιες επενδύσεις σε πολλούς τομείς: στην πρωτογενή παραγωγή, στον ποιοτικό της έλεγχο, στις μεταφορές και τις αποθηκεύσεις με σύγχρονους όρους, στην αναβάθμιση των χρηματιστηρίων, στα λιμάνια, στους εκπληκτικούς ρυθμούς φόρτωσης των πλοίων που δεν προλαβαίνουν να δέσουν στην προβλήτα και σε λίγες ώρες αναχωρούν για τον προορισμό τους.
Ο αρμόδιος Κομισάριος της ΕΕ για την Αγροτική Ανάπτυξη κ Χάνσεν, ανακοίνωσε εσπευσμένα την Τρίτη, πρόγραμμα για την ενίσχυση των αγροτών της Ένωσης, ώστε να συνεχίσουν να αγοράζουν λιπάσματα. Διότι εάν δεν συνεχίσουν, τότε όλη η υποδομή από το χωράφι στο ράφι που μέχρι τώρα έχει στηθεί, κινδυνεύει με (κυριολεκτικά) μπουρλότο! Προφανώς με τις σημερινές τιμές των λιπασμάτων, οι αγρότες θα χρησιμοποιήσουν λιγότερες ποσότητες. Αυτό θα φανεί, όχι μόνο στις τελικά παραγόμενες ποσότητες, αλλά και στα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά. Την εποχή που όλοι απαιτούν για παράδειγμα αυξημένες πρωτεΐνες στο πιάτο τους, η μείωση χρήσης λιπασμάτων, θα επιφέρει το ανάποδο. Η αύξηση της πρωτεΐνης στο σιτάρι, το πλέον βασικό διατροφικό προϊόν, επιτυγχάνεται με μια όψιμη λίπανση, περί τον Μάρτιο ή Απρίλιο για τα Ελληνικά δεδομένα. Φαντάζεστε, οτι με τις σημερινές ιδιαίτερα χαμηλές τιμές σιταριού (περί τα 20 λεπτά το κιλό) και τις υπερβολικές τιμές λιπασμάτων, θα βρεθούν πολλοί αγρότες που θα περάσει από το μυαλό τους (!!!) να κάνουν μια δεύτερη όψιμη λίπανση για να παραδώσουν προϊόν με υψηλή πρωτεΐνη;
Θα επηρεαστούν και τα χαρακτηριστικά των αγροτικών προϊόντων;
Οι έμποροι που θα παραλάβουν το εμπόρευμα σε ενάμιση μήνα από τώρα και θα δουν ότι φέτος δεν είναι σαν τις άλλες χρονιές θα πουν «Ώπα, εδώ κάτι συμβαίνει, για κάτσε να φρενάρουμε λίγο τις επενδύσεις εκσυγχρονισμού». Αυτό το «Ώπα φρένο» που θα πει ο έμπορος ή ο μυλωνάς στην Μακεδονία και Θεσσαλία, θα το πει και η μεγάλη επιχείρηση και η τράπεζα στην Αργεντινή, την Βραζιλία και κυρίως στην καταστραμμένη Βαλτική (στην τελευταία το έχουν ήδη πει και χρηματοδοτούνται κατά προτεραιότητα έργα ελαιούχων σπόρων με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία και όχι σιτηρών). Ποιος θα αποφασίσει να ξαναρίξει χρήματα σε υποδομές διακίνησης (λιμάνια, δρόμους, σιδηροδρόμους, αποθήκες, μέσα εκφόρτωσης) αλλά και βιομηχανικές μονάδες τροφίμων, όταν δεν είναι σίγουρος ότι θα πάρει πάλι το σωστό τυποποιημένο προϊόν από το χωράφι, που αποτελεί τη βάση της διεθνούς διαπραγμάτευσης στα μεγάλα χρηματιστήρια;
Διότι στο Σικάγο, το Παρίσι και Ροζάριο στην Αργεντινή, δεν διαπραγματεύεται απλώς σιτάρι, καλαμπόκι ή σόγια, αλλά προϊόν συγκεκριμένων προδιαγραφών: τόσο εκατολιτρικό βάρος, τόση πρωτεΐνη, τόσο περιεκτικότητα σε έλαιο! Με τους αγρότες ανά τον κόσμο να κάθονται αναγκαστικά καφενεία, αφού δεν θα τους συμφέρει να πάνε στο χωράφι, το τελικό προϊόν δεν θα είναι το αναμενόμενο. Και το όλο σύστημα θα αρχίσει να έχει προβλήματα. Θα κληθούν τότε τα χημεία των βιομηχανιών να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, αλλά πρώτον κάποια φίδια είναι καλά τρυπωμένα και δεν βγαίνουν εύκολα δηλαδή και τα χημεία έχουν τα όριά τους και δεύτερον όλα αυτά σημαίνουν επιπλέον κόστος για τα ήδη βεβαρημένα τιμολογιακά τρόφιμα.
Λάρισα, όπως Ροζάριο και Οδησσός!!!
Προχθές εδώ στα καθ΄ ημάς έσκασε μια βόμβα: ο Ομότιμος (το επισημαίνουμε) καθηγητής Γεωπονικής, ο κ Ελευθεροχωρινός, έκανε μια βόλτα στα θεσσαλικά χωράφια και διαπίστωσε οτι είναι γεμάτα αγριοβρώμη, ένα πολύ βλαβερό ζιζάνιο, σε βαθμό που σε πολλές περιπτώσεις (80% το προσδιόρισε με μια πρώτη εκτίμηση σε συγκεκριμένη περιοχή), δεν αξίζει τον κόπο να θεριστούν! Δηλαδή προμηνείεται μεγάλη ποσοτική και ποιοτική υποχώρηση της παραγωγής. Φτάσαμε εδώ προφανώς ως συνδυασμό τριών καταστάσεων, των κατάλληλων καιρικών συνθηκών, της μειωμένης χρήσης φυτοπροστατευτικών προϊόντων αλλά και απαραίτητων καλλιεργητικών φροντίδων ( σπόροι χωρίς έλεγχο ποιότητας, λιπάσματα με μόνο κριτήριο την τιμή αγοράς και την δυνατότητα πίστωσης, απουσία επισκέψεων από παραγωγούς λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος).
Νομίζετε ότι αυτά συμβαίνουν μόνο εδώ σε εμάς; Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, ολοκλήρωσαν τον χειμώνα που μας πέρασε (αντίθετα από εμάς) μια φανταστική σοδειά σιτηρών και ελαιούχων σπόρων, σε βαθμό που (σπάνια το κάνουν) εξάγουν ηλιόσπορο μέχρι την Βαλτική Θάλασσα, την μήτρα παραγωγής ηλιέλαιου. Χαράς ευαγγέλια στους συντελεστές της Βραζιλίας, της Αργεντινής και της Ουρουγουάης. Μόλις όμως διαπίστωσαν τις τιμές που θα κληθούν να αγοράσουν τα λιπάσματα για την προσεχή καλλιεργητική περίοδο που όπου νάναι ξεκινάει, τους κόπηκε κατά τα κοινώς λεγόμενα ο βήχας. Λέτε οι αγρότες στην οικονομικά ταλαιπωρημένη Αργεντινή να βρουν τα χρήματα να αγοράσουν εκλεκτά σπόρια και λιπάσματα, για να παράξουν το σωστό προϊόν να τιμήσουν το όνομα της χώρας τους στις διεθνείς αγορές; Που θα τα βρουν; Μήπως κρυμμένα στις κατσαρόλες που κτυπούσαν πριν λίγα χρόνια οι νοικοκυρές στους δρόμους του Μπουένος Άιρες ή οι μεγάλες αγροτικές εταιρείες στις τράπεζες που κινούνται με ρυθμούς 2015-16 εδώ σε εμάς;
Οι Βραζιλιάνοι παραγωγοί, είδαν χρήματα στην τσέπη τους, διότι η Κίνα δεν αγόρασε από τις ΗΠΑ ούτε ένα σπυρί σόγια για έναν ολόκληρο μήνα, τον Σεπτέμβριο 2025, εκτινάσσοντας τις αγορές από την Βραζιλία. Προέκυψε ρευστότητα να φάνε και οι κότες, όλοι έτρεχαν και δεν προλάβαιναν να φορτώνουν καράβια. Μετά την πρώτη συνάντηση Τραμπ – Σι πέρυσι τον Οκτώβριο, ξανάρχισαν οι εισαγωγές σόγιας από ΗΠΑ και φυσικά υποχώρησαν από Βραζιλία. Τότε φάνηκαν τα προβλήματα: τα περιθώρια κέρδους μικρά και ήταν η ρευστότητα που κινούσε το σύστημα. Τι θα κάνουν οι Βραζιλιάνοι παραγωγοί, που θα κληθούν σε λίγους μήνες να καλλιεργήσουν με νέες τιμές λιπασμάτων και ενέργειας;
Θα θυμάστε τη γνωστή ρήση στην θεωρία του Χάος «Μια πεταλούδα στη Νέα Υόρκη, φέρνει καταιγίδα στην Ευρώπη»; Μήπως ήλθε η ώρα να γίνουν τα πρώτα πειράματα στο πιάτο μας;
Θεός φυλάξει!!!
