Το «χαλί κάτω από τα πόδια» τραβάει στην Κυβέρνηση και στη νέα υπουργό Εργασίας ο ΣΕΒ, μεσούσης της διαπραγμάτευσης για τα εργασιακά.
Παρά τις επίμονες προσπάθειες του υπουργείου να φανεί κοινό μέτωπο εργοδοτών- εργαζομένων απέναντι στις απαιτήσεις των δανειστών, ο Σύνδεσμος διαχωρίζει τη θέση του σε ότι αφορά τα «καυτά» ζητήματα των επιχειρησιακών συμβάσεων, των ομαδικών απολύσεων και της υποχρεωτικής διαιτησίας, δοκιμάζοντας τις αντοχές της Κυβέρνησης αλλά και των υπολοίπων εταίρων.
Λίγες μόλις ώρες μετά τη συνάντηση της υπουργού Εργασίας, Έφης Αχτσιόγλου, με τους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων (ΣΕΒ, ΕΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΣΕΤΕ) και αφού «διαφημίστηκε» η σύμπνοια των εκπροσώπων των εργοδοτικών οργανώσεων, οι οποίοι σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου «επαναβεβαίωσαν τις θέσεις που είχαν διατυπώσει στην κοινή δήλωση των εθνικών Κοινωνικών Εταίρων της 19ης Ιουλίου 2016», ο ΣΕΒ «ξαναχτύπησε».
Όπως ανέφερε ο Πρόεδρός του κ. Θεόδωρος Φέσσας, «για τον ΣΕΒ, μια σύγχρονη και εύρυθμη αγορά εργασίας, όπως αυτή περιγράφεται στις πάγιες θέσεις του, συνδέεται άμεσα με τις αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της οικονομίας, δηλαδή τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της και την υιοθέτηση μέτρων ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους και πρόσβασης στους μηχανισμούς ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
«Ξηλώνοντας» πόντο-πόντο το «πουλόβερ» της εθνικής γραμμής των κοινωνικών εταίρων για τα εργασιακά, ο Σύνδεσμος διατύπωσε τις θέσεις του, που σε ορισμένες περιπτώσεις συμπλέουν με αυτές του κουαρτέτου των δανειστών.
Πιο συγκεκριμένα, για τις επιχειρησιακές και κλαδικές συμβάσεις εργασίας, θεωρεί ότι ένας μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων επιβάλλεται να αναδιαρθρωθεί για να επιζήσει. Αυτό δεν εξαρτάται από τον κλάδο δραστηριότητας της κάθε επιχείρησης. Αντίθετα, σε κάθε κλάδο υπάρχουν κάποιες επιχειρήσεις που πάνε καλά και πολλές που θα μπορούσαν να επιζήσουν μόνο με δραστικό εκσυγχρονισμό. Είναι αδύνατον επομένως σε κλαδικό επίπεδο να μπορεί να επιτευχθεί ένας κατώτερος κοινός παρονομαστής, που να ανταποκρίνεται στις διαφορετικές ανάγκες των επιχειρήσεων.
«Η σημερινή ρύθμιση με την οποία υπερέχει η επιχειρησιακή σύμβαση έναντι της κλαδικής, εξασφαλίζει την επιβίωση πολλών επιχειρήσεων και θέσεων εργασίας. Η εφαρμογή κριτηρίων εξαίρεσης από τις κλαδικές (opt out) ενέχει σημαντικούς κινδύνους στην εφαρμογή τους (περιοριστικά κριτήρια που δεν θα καλύπτουν όλες τις περιπτώσεις, δημοσιοποίηση προβλημάτων επιχείρησης, αβέβαιη υιοθέτηση της ρύθμισης κ.λπ.)» τονίζει.
Στο μέτωπο των ομαδικών απολύσεων, η πρόταση του ΣΕΒ είναι να προβλεφθεί ανοικτό πρόγραμμα με κοινοτική χρηματοδότηση (ΕΠΑΝΑΔ, Ταμείο Παγκοσμιοποίησης ή άλλη πηγή) για την κάλυψη των εξόδων των σχεδίων αυτών.
«Στην παρούσα φάση, και για κάποια χρόνια ακόμη, οι ομαδικές απολύσεις αφορούν περιπτώσεις ζωής και θανάτου ορισμένων παραγωγικών μονάδων. Επομένως, τυχόν περαιτέρω οικονομική επιβάρυνση αυτών θα έθετε σε κίνδυνο τη διατήρηση των υπόλοιπων θέσεων εργασίας στις μονάδες αυτές. Για την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών σχεδίων απαιτείται προγραμματισμός εκ μέρους της Πολιτείας», επισημαίνει.
Ως προς το πλαίσιο ρυθμίσεων για τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις τέλος, ο ΣΕΒ υποστηρίζει πως αναζητείται τρόπος εφαρμογής των διεθνών κανόνων που σημειωτέον, δεν προβλέπουν τη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία.
Όπως τονίζει σε ανακοίνωσή του, η «Υποχρεωτική Διαιτησία» αποτελεί θεμελιώδη στρέβλωση του τοπίου των ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων και έχει επισωρεύσει πολλά προβλήματα στο παρελθόν. Τα αρμόδια όργανα του ILO έχουν κρίνει ότι το ελληνικό σύστημα διαιτησίας είναι αντίθετο προς τις Διεθνείς Συμβάσεις 98 και 154 και προς την ελευθερία των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Επιπροσθέτως επιβάλλεται να κυρωθεί νομοθετικά το άρθρο 6§3 του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που προβλέπει μόνο εθελοντική διαιτησία.
