Μια πιο ήπια θεραπεία για μικρούς ασθενείς των οποίων η λευχαιμία έχει υποτροπιάσει μπορεί να ενισχύσει την επιβίωση και την ποιότητα ζωής, σύμφωνα με νέα μελέτη του University College London (UCL). Τα ευρήματα δείχνουν πως η άμεση μετάβαση στην θεραπευτική αγωγή με το μονοκλωνικό αντίσωμα μπλινατουμομάμπη (καινοτόμος ανοσοθεραπεία) μειώνει σημαντικά την ανάγκη για εντατική χημειοθεραπεία και αποτρέπει τους θανάτους που συνδέονται με τη θεραπεία σε παιδιά με υποτροπιάζουσα λευχαιμία. Η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τον Δρ. Ντέιβιντ Ο’ Κόνορ David O'Connor από το Great Ormond Street Institute of Child Health του UCL, διαπίστωσε ότι τα παιδιά και οι νέοι με υποτροπιάζουσα οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ALL) μπορούν να αντιμετωπιστούν με ασφάλεια, με λιγότερο εντατική χημειοθεραπεία.
Η μελέτη με την ονομασία UKALL Rel2020, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Leukemia, περιελάμβανε νέους που υποβάλλονταν σε λιγότερο εντατική χημειοθεραπεία προτού προχωρήσουν σε μπλινατουμομάμπη. Η τελευταία αποτελεί μια στοχευμένη ανοσοθεραπεία που δίνει εντολή στο ανοσοποιητικό σύστημα να επιτεθεί στα καρκινικά κύτταρα. Η μελέτη έρχεται να προστεθεί στον διαρκώς αυξανόμενο όγκο των ευρημάτων που επιβεβαιώνουν την προστιθέμενη αξία της καινοτομίας και των καινοτόμων θεραπειών στην Υγεία και χαρίζουν ελπίδα στους ασθενείς.
Επιτυχή αποτελέσματα σε ασθενείς από ενός έτους έως και 24 ετών
Στη μελέτη συμμετείχαν περίπου 188 παιδιά και νέοι ηλικίας από ενός έτους έως 24 ετών, από 25 παιδιατρικά κέντρα καρκίνου του Ηνωμένου Βασιλείου και τα περιστατικά συγκεντρώθηκαν μεταξύ 2020 και 2024. Η νέα προσέγγιση πέτυχε ποσοστά ύφεσης της νόσου κατά 92%, ενώ η μακροπρόθεσμη επιβίωση (82% μετά από τρία χρόνια) ήταν συγκρίσιμη εκείνη των μικρών ασθενών που λάμβαναν πιο εντατικά παραδοσιακά θεραπευτικά σχέδια.
Κανένας ασθενής δεν πέθανε κατά την αρχική φάση της θεραπείας, κάτι που, σύμφωνα με τους ειδικούς, αποτελεί άλμα προόδου στη φροντίδα των μικρών και των νέων ασθενών. Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία είναι ο πιο συνηθισμένος παιδικός καρκίνος και καταγράφει 400 νέα κρούσματα κάθε χρόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αν και τα ποσοστά ίασης για νεοδιαγνωσμένες ασθένειες είναι υψηλά, η υποτροπή του καρκίνου παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας.
Ο δρ. Ο'Κόνορ, που είναι επίσης σύμβουλος παιδιατρικής αιματολογίας στο Νοσοκομείο Great Ormond Street, δήλωσε: «Αυτή η προσέγγιση σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα για την ανάπτυξη πιο φιλικών θεραπειών για παιδιά με υποτροπιάζοντα καρκίνο. Η πρώιμη φάση της θεραπείας παραδοσιακά ενέχει σημαντικούς κινδύνους. Χρησιμοποιώντας χημειοθεραπεία χαμηλότερης δόσης και μεταβαίνοντας γρήγορα στη μπλινατουμομάμπη, καταφέραμε να εξαλείψουμε τους θανάτους που σχετίζονται με τη θεραπεία χωρίς να διακυβεύσουμε την αποτελεσματικότητα.»
Η ιστορία μίας μικρής ασθενούς
Η Ρόμιν Γουίντερς ήταν δύο ετών όταν οι γονείς της παρατήρησαν ότι δεν μπορούσε να περπατήσει σωστά. Οι γονείς της, η Λίζα και ο Τζον, από το Ντάνμπαρ στο Ανατολικό Λόθιαν της Σκωτίας, δήλωσαν: «Ήμασταν σε διακοπές στο Γιορκσάιρ όταν παρατηρήσαμε ότι το πόδι της Ρόμπι άρχισε να φαίνεται αδύναμο και μπουσουλούσε αντί να περπατάει. Μετά άρχισε να αισθάνεται πιο άσχημα και σταμάτησε να τρώει».
Τον Οκτώβριο του 2018, οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν ότι η Ρόμιν είχε οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και μεταφέρθηκε στο NHS Lothian για θεραπεία.
Οι γονείς της είπαν: «Η Ρόμιν έκανε χημειοθεραπεία η οποία είχε σοβαρές παρενέργειες που την έκαναν να αρρωστήσει. Δυστυχώς, μέσα σε 18 μήνες μετά τη θεραπεία, υποτροπίασε. Μας προσφέρθηκε η εναλλακτική της μεταμόσχευσης μυελού των οστών ή να δοκιμάσουμε τη μπλινατουμομάμπη με χαμηλότερη δόση χημειοθεραπείας. Μέχρι τότε η Ρόμιν ήταν επτά ετών και ζυγίσαμε τις επιλογές και πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον της. Η μπλινατουμομάμπη ακουγόταν τρομακτική καθώς ήταν άγνωστη, αλλά σκεφτήκαμε ότι θα μας έδινε περισσότερες επιλογές αν δεν ανταποκρινόταν στη θεραπεία και ελπίζαμε ότι θα αναρρώσει πιο γρήγορα, καθώς ακουγόταν λιγότερο βαριά από την ισχυρότερη χημειοθεραπεία. Η ιατρική της ομάδα μάς υποστήριξε πολύ καλά και μας κρατούσε ενήμερους σε κάθε βήμα. Μετά από μερικές παρενέργειες που εμφάνισε αρχικά στο νοσοκομείο, η Ρόμιν τα κατάφερνε καλά και μπορούσε να λαμβάνει την μπλινατουμομάμπη στο σπίτι με την βοήθεια μίας αντλίας. Μέσα σε λίγες μέρες, επέστρεψε στο τραμπολίνο με τα αδέρφια της, κάτι που ήταν υπέροχο να το βλέπουμε. Η Ρόμιν έχει πλέον σταματήσει τη θεραπεία και αναρρώνει καλά χάρη στο ότι η μπλινατουμομάμπη είναι πιο ανεκτή. Επιπλέον από τότε που της αφαιρέθηκε η χημειοθεραπεία, μπόρεσε να ασχοληθεί με νέα χόμπι από την παιδική της ηλικία. Πήγαμε διακοπές στην Τενερίφη και έμαθε να κολυμπάει σε μια εβδομάδα. Τώρα δεν μπορούμε να την κρατήσουμε μακριά από μια πισίνα».
