Μετωπική ΗΠΑ-ΕΕ στο Νταβός - Η παλιά τάξη δεν επιστρέφει, η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική, λέει ο Κάρνεϊ

Να πάει στο Νταβός, να μην πάει στο Νταβός. Να πάει στο Νταβός, να μην πάει στο Νταβός. Να πάει στο Νταβός, να μην πάει στο Νταβός. Τελικά δεν θα πάει στο Νταβός ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανατρέποντας το αρχικό του πρόγραμμα λόγω της κακοκαιρίας, από την οποία μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές βρήκαν τραγικό θάνατο δύο άνθρωποι...

Στο Νταβός ο Τραμπ προκαλεί ίλιγγο και άλλα έντονα συναισθήματα στους πάντες. O Γερμανός καγκελάριος Μερτς ακύρωσε συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ο οποίος τον έστησε, ενώ η Πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ αποχώρησε από δείπνο με οικοδεσπότη τον διευθύνοντα σύμβουλο της BlackRock, Λάρι Φινκ, (συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ), και 200 καλεσμένους (μεταξύ των οποίων αρχηγοί κρατών, κορυφαίοι αξιωματούχοι, τραπεζίτες και επικεφαλής πολυεθνικών κολοσσών) όταν ο Αμερικανός υπουργός Εμπορίου άρχισε να λέει χοντράδες.

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα το στοίχημα για τον Κυριάκο, εάν πήγαινε, θα ήταν να μην πετύχει τον Τραμπ πουθενά στο Νταβός.

Ενημέρωση

Μένοντας στο Μαξίμου, είχε την ευκαιρία να βγάλει και λίγη δουλίτσα παραπάνω. Μεταξύ αυτών, και μια χρήσιμη συνάντηση με τον βουλευτή Νοτίου τομέα Γιάννη Καλλιάνο, ο οποίος ειδικεύεται στις καιρικές προβλέψεις.

«Με αφορμή την κακοκαιρία που βρίσκεται σε εξέλιξη, έκρινα σκόπιμο να τον ενημερώσω αναλυτικά για την εξέλιξη των φαινομένων και τις περιοχές της χώρας όπου αναμένονται τα πιο έντονα καιρικά φαινόμενα, ώστε να υπάρχει η καλύτερη δυνατή προετοιμασία» αποκάλυψε στα σόσιαλ ο βουλευτής που κατεβαίνει ίσως στον πιο ανταγωνιστικό τομέα στις επόμενες εκλογές από πλευράς ενδιαφερομένων. Εκτός του Νίκου Δένδια και των Κυρανάκη, Θεοδωρικάκου, Θεοχάρη, η είσοδος Σταύρου Παπασταύρου και Θωμά Βαρβιτσιώτη ανακατεύει ιδιαίτερα την τράπουλα για τους υπόλοιπους.

Ηθικοί και ρεαλιστές

Τα δύσκολα στο Νταβός δεν θα είναι τα καιρικά πάντως, αν κι εκεί χιονίζει. Είναι οι σκληρές ισορροπίες που καλούνται να βρουν χώρες μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ αυτή την εποχή.

Η τοποθέτηση την οποία θα βρει σίγουρα άκρως ενδιαφέρουσα ο Πρωθυπουργός είναι του Καναδού ομολόγου του Μαρκ Κάρνεϊ, κι όχι μόνο γιατί ξεκίνησε με Θουκυδίδη.

«Στοχεύουμε να είμαστε τόσο ηθικοί όσο και ρεαλιστές» υπογράμμισε ο Κάρνεϊ.

«Με αρχές στη δέσμευσή μας για τις θεμελιώδεις αξίες, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα, την απαγόρευση της χρήσης βίας, εκτός εάν συνάδει με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ρεαλιστές στην αναγνώριση ότι η πρόοδος είναι συχνά σταδιακή, ότι τα συμφέροντα αποκλίνουν, ότι δεν θα μοιράζονται όλοι οι εταίροι όλες τις αξίες μας. Επομένως, συμμετέχουμε ευρέως, στρατηγικά, με ανοιχτά μάτια. Αντιμετωπίζουμε ενεργά τον κόσμο όπως είναι, δεν περιμένουμε έναν κόσμο που θέλουμε να είμαστε.»

Δια πυρός

Ο Καναδάς πέρασε δια πυρός με τον Τραμπ όταν πριν ένα χρόνο, όταν είχε στρέψει την προσοχή του στο να τον προσαρτήσει στις ΗΠΑ.

Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό όταν στο κάνει ο εγγύτερος εμπορικός, στρατηγικός και στρατιωτικός εταίρος σου που τυγχάνει να είναι κι ο μοναδικός γείτονας στην περιοχή;

Η εμπειρία ωρίμασε τους Καναδούς και την ηγεσία τους. Ο Κάρνεϊ ξεχώρισε με την τοποθέτηση για το πως πρέπει να δράσουν οι μεσαίες δυνάμεις σ’ αυτό το νέο επικίνδυνο κόσμο που έχει ήδη ανατείλει.

Η παλιά τάξη δεν επιστρέφει

«Οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού» υπογράμμισε ο Καναδός Πρωθυπουργός στέλνοντας ηχηρό το μήνυμα και στους ευρωπαίους, αν όχι κυρίως σ’ αυτούς.

«Σε έναν κόσμο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, οι ενδιάμεσες χώρες έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ένα τρίτο μονοπάτι με αντίκτυπο. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει στο γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή εάν επιλέξουμε να τη χρησιμοποιήσουμε μαζί. Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι. Γνωρίζουμε ότι η παλιά τάξη δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική.»

Καναδάς+ ΕΕ+ Ηνωμένο Βασίλειο ενώθηκαν απέναντι στις αξιώσεις Τραμπ για την Γροιλανδία και κέρδισαν.

Σας φιλώ

Η Πυθία

*Ολόκληρη η ομιλία του Μαρκ Κάρνεϊ, Πρωθυπουργός του Καναδά

«Θα ξεκινήσω στα γαλλικά και μετά θα επιστρέψω στα αγγλικά.

Φαίνεται ότι κάθε μέρα μας υπενθυμίζεται ότι ζούμε σε μια εποχή αντιπαλότητας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων — ότι η τάξη που βασίζεται σε κανόνες εξασθενεί, ότι οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υποφέρουν ό,τι πρέπει.

Και αυτός ο αφορισμός του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επαναβεβαιώνεται. Και απέναντι σε αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση οι χώρες να συμβαδίζουν, να τα πηγαίνουν καλά για να διευκολύνουν, να αποφεύγουν τα προβλήματα, να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα αγοράσει ασφάλεια.

Λοιπόν, δεν θα γίνει. Ποιες είναι λοιπόν οι επιλογές μας;

Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Βάτσλαβ Χάβελ, μετέπειτα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «Η Δύναμη των Ανίσχυρων» και σε αυτό έθεσε ένα απλό ερώτημα: πώς διατηρήθηκε το κομμουνιστικό σύστημα;

Και η απάντησή του ξεκίνησε με έναν μανάβη.

Κάθε πρωί, ο καταστηματάρχης τοποθετεί μια πινακίδα στη βιτρίνα του: «Εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε». Δεν πιστεύει σε αυτό. Κανείς δεν πιστεύει. Αλλά τοποθετεί την πινακίδα ούτως ή άλλως για να αποφύγει τα προβλήματα, να σηματοδοτήσει συμμόρφωση, να τα πάει καλά. Και επειδή κάθε καταστηματάρχης σε κάθε δρόμο κάνει το ίδιο, το σύστημα επιμένει - όχι μόνο μέσω της βίας, αλλά μέσω της συμμετοχής απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που γνωρίζουν ιδιωτικά ότι είναι ψευδείς.

Ο Χάβελ το ονόμασε αυτό «ζωή μέσα στο ψέμα». Η δύναμη του συστήματος δεν πηγάζει από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία όλων να ενεργούν σαν να ήταν αλήθεια. Και η ευθραυστότητά του πηγάζει από την ίδια πηγή. Όταν έστω και ένα άτομο σταματά να ενεργεί, όταν ο μανάβης αφαιρεί την πινακίδα του, η ψευδαίσθηση αρχίζει να ραγίζει.

Φίλοι, ήρθε η ώρα οι εταιρείες και οι χώρες να κατεβάσουν τις πινακίδες τους.

Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς ευημερούσαν υπό αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Συμμετέχουμε στους θεσμούς της, επαινούμε τις αρχές της, επωφελούμαστε από την προβλεψιμότητά της. Και χάρη σε αυτό, μπορούσαμε να επιδιώξουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.

Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής, ότι ο ισχυρότερος θα εξαιρούνταν όταν του ήταν βολικό, ότι οι εμπορικοί κανόνες εφαρμόζονταν ασύμμετρα και γνωρίζαμε ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν με ποικίλη αυστηρότητα, ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.

Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία ειδικότερα βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών, ανοιχτών θαλάσσιων διαδρόμων, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.

Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες και σε μεγάλο βαθμό αποφύγαμε να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.

Αυτή η συμφωνία δεν ισχύει πλέον.

Επιτρέψτε μου να είμαι ευθύς. Βρισκόμαστε εν μέσω μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά από κρίσεις στους τομείς των χρηματοοικονομικών, της υγείας, της ενέργειας και της γεωπολιτικής έχουν αποκαλύψει τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Αλλά πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα, τους δασμούς ως μοχλό πίεσης, τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό, τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία προς εκμετάλλευση.

Δεν μπορείς να ζεις μέσα στο ψέμα του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ολοκλήρωσης, όταν η ολοκλήρωση γίνεται η πηγή της υποταγής σου.

Οι πολυμερείς θεσμοί στους οποίους έχουν βασιστεί οι μεσαίες δυνάμεις - ο ΠΟΕ, ο ΟΗΕ, η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Διαμεσολαβητές (COP), η ίδια η αρχιτεκτονική της συλλογικής επίλυσης προβλημάτων - απειλούνται. Ως αποτέλεσμα, πολλές χώρες καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα ότι πρέπει να αναπτύξουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία στην ενέργεια, τα τρόφιμα, τα κρίσιμα ορυκτά, στα χρηματοοικονομικά και στις αλυσίδες εφοδιασμού. Και αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή.

Μια χώρα που δεν μπορεί να θρέψει τον εαυτό της, να τροφοδοτήσει τον εαυτό της ή να αμυνθεί έχει λίγες επιλογές. Όταν οι κανόνες δεν σε προστατεύουν πλέον, πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι σχετικά με το πού οδηγεί αυτό. Ένας κόσμος φρουρίων θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος.

Και υπάρχει μια άλλη αλήθεια: αν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και το πρόσχημα των κανόνων και των αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της ισχύος και των συμφερόντων τους, τα οφέλη από τον συναλλακτισμό θα γίνουν πιο δύσκολα στην αναπαραγωγή.

Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να δημιουργούν συνεχώς έσοδα από τις σχέσεις τους. Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιήσουν τις δραστηριότητές τους για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα. Θα αγοράσουν ασφάλιση, θα αυξήσουν τις επιλογές τους προκειμένου να ανοικοδομήσουν την κυριαρχία τους, μια κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται όλο και περισσότερο στην ικανότητα αντοχής στις πιέσεις.

Αυτή η αίθουσα γνωρίζει ότι πρόκειται για κλασική διαχείριση κινδύνου. Η διαχείριση κινδύνου έχει ένα κόστος, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας, μπορεί επίσης να μοιραστεί. Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίζει ο καθένας τα δικά του φρούρια. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τον κατακερματισμό. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα.

Το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς δεν είναι αν θα προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα — πρέπει.

Το ερώτημα είναι αν θα προσαρμοστούμε απλώς χτίζοντας ψηλότερα τείχη ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.

Τώρα, ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσαν το κάλεσμα αφύπνισης, οδηγώντας μας σε μια ριζική αλλαγή της στρατηγικής μας στάσης. Οι Καναδοί γνωρίζουν ότι οι παλιές, άνετες υποθέσεις μας ότι η γεωγραφία και η συμμετοχή μας σε συμμαχίες μας προσέφεραν αυτόματα ευημερία και ασφάλεια, αυτή η υπόθεση δεν ισχύει πλέον. Και η νέα μας προσέγγιση βασίζεται σε αυτό που ο Αλεξάντερ Στουμπ, ο πρόεδρος της Φινλανδίας, έχει ονομάσει ρεαλισμό βασισμένο σε αξίες.

Ή, για να το θέσω διαφορετικά, στοχεύουμε να είμαστε ταυτόχρονα ηθικοί και ρεαλιστές. Αρχικοί στη δέσμευσή μας στις θεμελιώδεις αξίες, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα, την απαγόρευση της χρήσης βίας εκτός από περιπτώσεις που συνάδουν με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και ρεαλιστικοί στην αναγνώριση ότι η πρόοδος είναι συχνά σταδιακή, ότι τα συμφέροντα αποκλίνουν, ότι δεν θα συμμερίζονται όλοι οι εταίροι όλες τις αξίες μας.

Έτσι, ασχολούμαστε ευρέως, στρατηγικά, με ανοιχτά μάτια. Αντιμετωπίζουμε ενεργά τον κόσμο όπως είναι, δεν περιμένουμε έναν κόσμο που επιθυμούμε να είμαστε.

Ρυθμίζουμε τις σχέσεις μας έτσι ώστε το βάθος τους να αντικατοπτρίζει τις αξίες μας και δίνουμε προτεραιότητα στην ευρεία συμμετοχή για να μεγιστοποιήσουμε την επιρροή μας, δεδομένης της ρευστότητας του κόσμου αυτή τη στιγμή, των κινδύνων που αυτό θέτει και των διακυβευμάτων για το τι θα ακολουθήσει.

Και δεν βασιζόμαστε πλέον μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της δύναμής μας.

Χτίζουμε αυτή τη δύναμη εντός της χώρας. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά της η κυβέρνησή μου, έχουμε μειώσει τους φόρους επί των εισοδημάτων, επί των κεφαλαιακών κερδών και των επιχειρηματικών επενδύσεων. Έχουμε καταργήσει όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαεπαρχιακό εμπόριο. Επιταχύνουμε τις επενδύσεις ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων στην ενέργεια, την τεχνητή νοημοσύνη, τα κρίσιμα ορυκτά, τους νέους εμπορικούς διαδρόμους και όχι μόνο. Διπλασιάζουμε τις αμυντικές μας δαπάνες μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας και το κάνουμε αυτό με τρόπους που ενισχύουν τις εγχώριες βιομηχανίες μας. Και διαφοροποιούμαστε γρήγορα στο εξωτερικό.

Συμφωνήσαμε σε μια ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής μας στο SAFE, τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις για τις αμυντικές προμήθειες. Έχουμε υπογράψει 12 άλλες συμφωνίες εμπορίου και ασφάλειας σε τέσσερις ηπείρους μέσα σε έξι μήνες.

Τις τελευταίες ημέρες, ολοκληρώσαμε νέες στρατηγικές συνεργασίες με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερων συναλλαγών με την Ινδία, τον ASEAN, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur.

Κάνουμε κάτι άλλο: για να βοηθήσουμε στην επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων, επιδιώκουμε τη μεταβλητή γεωμετρία. Με άλλα λόγια, διαφορετικούς συνασπισμούς για διαφορετικά ζητήματα που βασίζονται σε κοινές αξίες και συμφέροντα. Έτσι, στην Ουκρανία, είμαστε βασικό μέλος του Συνασπισμού των Προθύμων και ένας από τους μεγαλύτερους κατά κεφαλήν συνεισφέροντες στην άμυνα και την ασφάλειά της.

Όσον αφορά την κυριαρχία στην Αρκτική, τάσσουμε σθεναρά στο πλευρό της Γροιλανδίας και της Δανίας και υποστηρίζουμε πλήρως το μοναδικό τους δικαίωμα να καθορίζουν το μέλλον της Γροιλανδίας.

Η δέσμευσή μας στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ είναι ακλόνητη, επομένως συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των Οκτώ Σκανδιναβικών-Βαλτικών Χωρών, για την περαιτέρω ασφάλεια των βόρειων και δυτικών πλευρών της συμμαχίας, μεταξύ άλλων μέσω των πρωτοφανών επενδύσεων του Καναδά σε ραντάρ πέρα από τον ορίζοντα, σε υποβρύχια, σε αεροσκάφη και σε δυνάμεις εδάφους — δυνάμεις στον πάγο.

Ο Καναδάς αντιτίθεται σθεναρά στους δασμούς για τη Γροιλανδία και ζητά στοχευμένες συνομιλίες για την επίτευξη των κοινών μας στόχων για ασφάλεια και ευημερία στην Αρκτική.

Όσον αφορά το πολυμερές εμπόριο, υποστηρίζουμε τις προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας γέφυρας μεταξύ της Δια-Ειρηνικής Εταιρικής Σχέσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα δημιουργήσει ένα νέο εμπορικό μπλοκ 1,5 δισεκατομμυρίου ανθρώπων για κρίσιμα ορυκτά.

Δημιουργούμε λέσχες αγοραστών με έδρα την G7, ώστε ο κόσμος να μπορεί να διαφοροποιηθεί μακριά από τη συγκεντρωμένη προσφορά. Και στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης, συνεργαζόμαστε με δημοκρατίες με παρόμοιο τρόπο σκέψης για να διασφαλίσουμε ότι τελικά δεν θα αναγκαστούμε να επιλέξουμε μεταξύ ηγεμονικών και υπερκλιμακωτών δυνάμεων.

Αυτό δεν είναι αφελής πολυμέρεια, ούτε βασίζεται στους θεσμούς τους. Είναι η οικοδόμηση συνασπισμών που λειτουργούν ανά ζήτημα με εταίρους που μοιράζονται αρκετά κοινό έδαφος για να δρουν από κοινού. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό θα συμβεί με τη συντριπτική πλειοψηφία των εθνών. Αυτό που κάνει είναι να δημιουργεί ένα πυκνό δίκτυο συνδέσεων σε όλο το εμπόριο, τις επενδύσεις, τον πολιτισμό, από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες.

Η άποψή μας είναι ότι οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, διότι αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού.

Θα έλεγα όμως επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις έχουν την οικονομική δυνατότητα, προς το παρόν, να προχωρήσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα και την μόχλευση για να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν έχουν. Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο εξυπηρετικοί.

Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η άσκηση κυριαρχίας με την αποδοχή της υποταγής.

Σε έναν κόσμο αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων, οι χώρες που βρίσκονται ενδιάμεσα έχουν μια επιλογή: να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια τρίτη οδό με αντίκτυπο. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει ως προς το γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή αν επιλέξουμε να την ασκήσουμε από κοινού.

Αυτό με φέρνει πίσω στον Χάβελ. Τι σημαίνει για τις μεσαίες δυνάμεις να ζουν την αλήθεια;

Καταρχάς, σημαίνει να ονομάζουμε την πραγματικότητα. Σταματήστε να επικαλείστε την βασισμένη σε κανόνες διεθνή τάξη σαν να λειτουργεί ακόμα όπως διαφημίζεται. Πείτε την όπως είναι: ένα σύστημα εντεινόμενης αντιπαλότητας μεταξύ μεγάλων δυνάμεων όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως καταναγκασμό.

Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια, εφαρμόζοντας τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από τη μία κατεύθυνση αλλά σιωπούν όταν προέρχεται από την άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.

Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε, αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης πραγμάτων. Σημαίνει τη δημιουργία θεσμών και συμφωνιών που λειτουργούν όπως περιγράφεται και σημαίνει τη μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον καταναγκασμό.

Αυτό σημαίνει οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας. Θα πρέπει να αποτελεί άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης.

Και η διαφοροποίηση σε διεθνές επίπεδο δεν είναι απλώς οικονομική σύνεση· είναι ένα υλικό θεμέλιο για μια έντιμη εξωτερική πολιτική, επειδή οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευαλωτότητά τους σε αντίποινα.

Λοιπόν, Καναδάς. Ο Καναδάς έχει αυτό που θέλει ο κόσμος. Είμαστε μια ενεργειακή υπερδύναμη. Διαθέτουμε τεράστια αποθέματα κρίσιμων ορυκτών. Έχουμε τον πιο μορφωμένο πληθυσμό στον κόσμο. Τα συνταξιοδοτικά μας ταμεία είναι από τους μεγαλύτερους και πιο εξελιγμένους επενδυτές στον κόσμο. Με άλλα λόγια, έχουμε κεφαλαιακό ταλέντο. Έχουμε επίσης μια κυβέρνηση με τεράστια δημοσιονομική ικανότητα να δράσει αποφασιστικά. Και έχουμε τις αξίες στις οποίες επιδιώκουν πολλοί άλλοι.

Ο Καναδάς είναι μια πλουραλιστική κοινωνία που λειτουργεί. Η δημόσια πλατεία μας είναι θορυβώδης, ποικιλόμορφη και ελεύθερη. Οι Καναδοί παραμένουν αφοσιωμένοι στη βιωσιμότητα. Είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος εταίρος σε έναν κόσμο που είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από έναν εταίρο που χτίζει και εκτιμά τις σχέσεις μακροπρόθεσμα.

Και έχουμε και κάτι άλλο: έχουμε αναγνώριση του τι συμβαίνει και αποφασιστικότητα να δράσουμε αναλόγως. Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι.

Βγάζουμε μια πινακίδα από το παράθυρο.

Γνωρίζουμε ότι η παλιά τάξη πραγμάτων δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να την θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική, αλλά πιστεύουμε ότι από το ρήγμα μπορούμε να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο, καλύτερο, ισχυρότερο, πιο δίκαιο. Αυτό είναι το καθήκον των μεσαίων δυνάμεων, των χωρών που έχουν τα περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο φρουρίων και τα περισσότερα να κερδίσουν από μια γνήσια συνεργασία.

Οι ισχυροί έχουν τη δύναμή τους. Αλλά έχουμε και κάτι: την ικανότητα να σταματάμε να προσποιούμαστε, να κατονομάζουμε τις πραγματικότητες, να οικοδομούμε τη δύναμή μας στην πατρίδα μας και να δρούμε από κοινού.

Αυτή είναι η πορεία του Καναδά. Την επιλέγουμε ανοιχτά και με αυτοπεποίθηση, και είναι μια πορεία ορθάνοιχτη σε κάθε χώρα που είναι πρόθυμη να την ακολουθήσει μαζί μας.

Σας ευχαριστώ πολύ.