Ο OPEC+ έχει καταλήξει σε συμφωνία για μια ακόμη περιορισμένη αύξηση των ποσοστώσεων παραγωγής πετρελαίου τον Αύγουστο, σύμφωνα με εκπροσώπους των κρατών-μελών, γεγονός που ενισχύει την προοπτική να επιστρέψουν στην αγορά επιπλέον ποσότητες πετρελαίου, εφόσον διατηρηθεί η ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.
Η συμφωνία εγκρίθηκε κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης που έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή. Οι επτά μεγάλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία και τη Ρωσία, θα αυξήσουν τον στόχο παραγωγής τους κατά 188.000 βαρέλια ημερησίως. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στο σχέδιο του OPEC+ για την πλήρη αναστροφή των περικοπών παραγωγής που είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα χρόνια.
Αν και οι αυξήσεις αυτές είναι σχετικά μικρές σε μηνιαία βάση, αθροιστικά αποκτούν σημαντικό μέγεθος. Από την έναρξη του πολέμου, οι χώρες αυτές έχουν αυξήσει τις ποσοστώσεις παραγωγής τους κατά συνολικά 940.000 βαρέλια ημερησίως, ποσότητα που αντιστοιχεί σχεδόν στο 1% της παγκόσμιας ζήτησης πετρελαίου.
Μέχρι σήμερα, ωστόσο, οι αυξήσεις αυτές παρέμεναν σε μεγάλο βαθμό θεωρητικές, καθώς ο πόλεμος είχε προκαλέσει προβλήματα στις μεταφορές μέσω των Στενών του Ορμούζ, εμποδίζοντας τις χώρες του Περσικού Κόλπου να αυξήσουν τόσο την παραγωγή όσο και τις εξαγωγές τους. Μετά όμως την προσωρινή ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ της Τεχεράνης και της Ουάσιγκτον, η Σαουδική Αραβία και οι γειτονικές της χώρες άρχισαν να αποκαθιστούν τις εξαγωγές τους, συμβάλλοντας στη δημιουργία πλεονάσματος στις βασικές αγορές της Ασίας.
Οι τιμές των συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) του πετρελαίου έχουν υποχωρήσει κατά 43% από τα υψηλά επίπεδα που είχαν καταγραφεί στη διάρκεια του πολέμου, διαμορφούμενες πλέον κοντά στα 72 δολάρια το βαρέλι στο Λονδίνο. Καθώς αρκετοί αναλυτές προβλέπουν την επανεμφάνιση υπερπροσφοράς στην παγκόσμια αγορά, ο OPEC+ ενδέχεται σύντομα να βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: είτε να περιορίσει εκ νέου την παραγωγή είτε να επιτρέψει έναν ανταγωνισμό για μεγαλύτερα μερίδια αγοράς, με κίνδυνο να ξεσπάσει ένας νέος πόλεμος τιμών.
Παράλληλα, η συνοχή του οργανισμού δοκιμάζεται. Το Ιράκ, ιδρυτικό μέλος του OPEC, άφησε τον περασμένο μήνα να εννοηθεί ότι θα μπορούσε ακόμη και να αποχωρήσει από τον οργανισμό, εάν δεν του επιτραπεί να αυξήσει το ανώτατο όριο παραγωγής του.
Ανάλογη στάση κράτησαν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία αποχώρησαν από τον οργανισμό τον Μάιο, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για τους περιορισμούς παραγωγής που επέβαλλε ο OPEC. Το Άμπου Ντάμπι διαθέτει σημαντική αδρανή παραγωγική δυναμικότητα, η οποία είχε τεθεί εκτός λειτουργίας λόγω του πολέμου και πλέον μπορεί να επανέλθει, ενώ σχεδιάζει να αυξήσει περαιτέρω την παραγωγική του ικανότητα τα επόμενα χρόνια, γεγονός που θα μπορούσε να ασκήσει πρόσθετες πιέσεις στις τιμές του πετρελαίου αλλά και στους πρώην συμμάχους του.
Σύμφωνα με στοιχεία παρακολούθησης δεξαμενόπλοιων, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν ήδη επαναφέρει τις εξαγωγές πετρελαίου σχεδόν στα προπολεμικά επίπεδα, χάρη τόσο στην ειρηνευτική συμφωνία όσο και στην επιτυχή διέλευση φορτίων από τα Στενά του Ορμούζ. Ωστόσο, η πραγματική παραγωγή τους εξακολουθεί να βρίσκεται αισθητά χαμηλότερα από τα φυσιολογικά επίπεδα, σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε το Bloomberg.
Το Bloomberg είχε μεταδώσει ήδη από τον Μάιο ότι ο OPEC+ διαθέτει οδικό χάρτη για τη συνέχιση των αυξήσεων στις ποσοστώσεις παραγωγής έως και τον Σεπτέμβριο, ολοκληρώνοντας έτσι την επαναφορά δύο διαφορετικών σειρών περικοπών που είχαν εφαρμοστεί το 2023. Εφόσον εγκριθεί και η αύξηση του Αυγούστου, θα απομένει μόλις ένας ακόμη μήνας για την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας.
Μια τρίτη και τελευταία σειρά περικοπών προβλέπεται να παραμείνει σε ισχύ έως το τέλος του έτους, αν και αρκετοί εκπρόσωποι των χωρών-μελών είχαν δηλώσει τον προηγούμενο μήνα ότι η άρση τους θα μπορούσε να επισπευσθεί.
Ακόμη και πριν από το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, αρκετές χώρες του OPEC+ δυσκολεύονταν να φθάσουν τα επιτρεπόμενα επίπεδα παραγωγής λόγω περιορισμών στις παραγωγικές τους δυνατότητες. Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι μόνο ένα μέρος αυτής της τελευταίας φάσης αύξησης της παραγωγής είναι πιθανό να υλοποιηθεί στην πράξη.
