Η σιδηρά κυρία Καίτη - Σύννεφα για Frigoglass, ερωτήματα για Τιτάν

Η εβδομάδα που πέρασε ολοκληρώθηκε με τη θλιβερή είδηση του θανάτου του πρώην προέδρου του ΣΕΒ Οδυσσέα Κυριακόπουλου. Ενός ανθρώπου του κόσμου και των τεχνών, ενός επιχειρηματία παλιάς κοπής αν και νέου.

Καθώς διάβαζα τα σχετικά αφιερώματα μικρά και μεγαλύτερα θυμήθηκα ένα περιστατικό σχεδόν συναρπαστικό που ο ίδιος διηγείτο για τη μητέρα του την σιδηρά κυρία Καίτη από την οποία πήρε τα ηνία της οικογενειακής επιχείρησης το 1989 και την οποία έχασε μόλις δύο χρόνια νωρίτερα.

Η κυρία Καίτη λοιπόν, όπως την αποκαλούσαν οι εργαζόμενοί της, είχε αναλάβει και εκείνη το τιμόνι της οικογενειακής επιχείρησης «Βωξίται Παρνασσού, Αργυρομεταλλευμάτων & Βαρυτίνης και Αδελφοί Ηλιόπουλοι» το 1970. Κατά την πρώτη της επίσκεψη στα μεταλλεία βωξίτη, ζήτησε να επισκεφθεί μια υπόγεια στοά και οι μηχανικοί που τη συνόδευαν σώπασαν άξαφνα και αμήχανα, με έναν από αυτούς να ομολογεί τελικά πως θεωρείτο «μεγάλη γρουσουζιά» να μπει οποιαδήποτε γυναίκα στη γαλαρία. Απορρίπτοντας την σεξιστική και σκοταδιστική προκατάληψη, η Καίτη Κυριακοπούλου απάντησε: «Κύριοι, εγώ δεν είμαι μια γυναίκα, είμαι η διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας. Αν θέλετε, έρχεστε μαζί, εγώ πάντως μπαίνω».

Κατά την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε και η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πιστωτικών ιδρυμάτων. Η μάχη κύριοι φαίνεται πως θα δοθεί στα χαρακώματα: Ποιοι και πόσα; Ποιοι θα καταφέρουν να μοιράσουν δάνεια και σε πόσους. Καθώς οι ισολογισμοί των τραπεζών μικραίνουν σε επίπεδο χορηγήσεων και άρα σε έσοδα το στοίχημα είναι αυτό: Να διανεμηθούν δάνεια και να μην εξελιχθούν ξανά αυτά σε κόκκινα.

Σκούρα τα πράγματα για τη Frigoglass. Και το λέω γιατί διαβάζοντας την έκθεση της Moody’s δεν στάθηκα τόσο στην υποβάθμιση του αξιόχρεου και την αλλαγή του outlook από σταθερό σε αρνητικό αλλά στην εκτίμηση ότι η εταιρεία μπορεί να έχει αδυναμία εξυπηρέτησης του χρέους της ακόμα και των τόκων για τη φετινή χρονιά λόγω Ρωσίας. Υποθέτω θα ερωτηθεί αρμοδίως η καλή εταιρεία και θα μάθουμε και τη θέση της αν και στο παρελθόν με την πληροφόρηση των επενδυτών είχαν παρατηρηθεί κάποιες... δυσλειτουργίες (πολύ κομψά το περιγράφω).

Και στην Τιτάν η διοίκηση πολύ ωραία τα λέει αλλά σαφή ορίζοντα δεν προσδιορίζει. Προς το παρόν η ζήτηση για τσιμέντο ανεβαίνει και μαζί και οι τιμές και όλα καλά. Το θέμα όμως στον ανταγωνισμό είναι ποιος θα ανεβάσει τις τιμές λιγότερο και αυτό εξαρτάται και από το ενεργειακό κόστος. Φυσικά υπάρχει και ο πολύ σημαντικός παράγοντας του χρηματοοικονομικού κόστους. Το τελευταίο υποχώρησε το 2021 αλλά το 2022 δεν θα είναι ίδια κατάσταση καθώς η Τιτάν έχει έκθεση στις ΗΠΑ όπου τα επιτόκια αναμένεται να καλπάσουν. Οπότε κάνοντας λογαριασμό και βλέποντας την πτώση του EBITDA το 2021 δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος για τη φετινή χρονιά.

Η Cenergy είχε καλή εικόνα αποτελεσμάτων το 2021 υπάρχει ωστόσο μία εκκρεμότητα, ότι δεν έχει οριστικοποιηθεί η συμφωνία με την Orsted. Και αυτό γιατί η εισηγμένη είχε ανακοινώσει τον Οκτώβριο πως οι δύο πλευρές «αναμένεται να οριστικοποιήσουν τους όρους της μεταξύ τους συνεργασίας για τη δημιουργία εργοστασίου υποβρύχιων καλωδίων διασύνδεσης ανεμογεννητριών (“inter array cables”) εντός του πρώτου τριμήνου του 2022». Τώρα πάμε για αργότερα;

Ειλικρινά δεν ξέρω τι έχουν πάθει ορισμένες εισηγμένες και άλλα ανακοινώνουν τη μια άλλα την άλλη για τοποθετήσεις στελεχών ειδικά στον τομέα εσωτερικού ελέγχου. Και δύο τινά συμβαίνουν. Ή οι αρμόδιοι για την επικοινωνία με τον έξω κόσμο δεν ξέρουν τι τους γίνεται ή απλά το δούλεμα πηγαίνει σύννεφο. Όπως και να έχει πάντως βλέπω να πέφτουν καμπάνες γιατί η κατάσταση έχει αρχίσει και ξεφεύγει και η εικόνα που δίνεται στους επενδυτές δεν είναι η καλύτερη.

Μια βόλτα στη Βουλιαγμένη... «πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη» αρκεί για να καταλάβει κάποιος πως οι τιμές της βενζίνης υποχωρούν. Μιλώντας με έναν δυο πρατηριούχους μου επεσήμαναν πως η άνοδος της τιμή πάνω από 2.00 ευρώ είχε ως αποτέλεσμα το καθοριστικό πάγωμα της αγοράς. Aπό το να μην πουλάμε μου είπε, ας μην κερδίζουμε.