Αυξημένο ρόλο στις τραπεζικές εργασίες διεκδικεί η ιδιωτική ασφάλιση, καθώς όλες οι ελληνικές τράπεζες είτε μέσω θυγατρικών του, είτε σε συνεργασία με μεγάλους ασφαλιστικούς ομίλους προσφέρουν ασφαλιστικά προϊόντα. Ο κλάδος του bancassurance εμφανίζει μεγάλη δυναμική τόσο στην ευρωπαϊκή όσο και στην ελληνική τραπεζική αγορά. Ωστόσο, η προώθηση ασφαλιστικών προϊόντων διέπεται από κανόνες, τους οποίους καλό είναι κάθε καταναλωτής-συναλλασσόμενος με την τράπεζα να γνωρίζει. 

Σημαντικό κομμάτι των τραπεζοασφαλιστικών εργασιών αποτελούν οι ασφαλίσεις κατοικίας και οι ασφαλίσεις ζωής μειούμενου κεφαλαίου. Και αυτό διότι τις περισσότερες φορές οι συμβάσεις δανείων απαιτούν από τον δανειολήπτη είτε την ασφάλιση του περιουσιακού στοιχείου που έχει υποθηκεύσει για να πάρει το δάνειο ή την ασφάλιση της ζωής του, καθώς με αυτό τον τρόπο η τράπεζα εξασφαλίζει ότι σε περίπτωση ζημιάς ή τυχαίου γεγονότος θα πάρει πίσω τα χρήματα της. 

Οι τράπεζες, λοιπόν, μπορούν να ζητήσουν από τον δανειολήπτη να υπογράψει συμβόλαιο ασφάλισης και μάλιστα με συγκεκριμένους όρους και καλύψεις (π.χ. ασφάλιση κατοικίας για πυρκαγιά και σεισμό), αλλά δεν μπορούν να υποχρεώσουν τον δανειολήπτη να ασφαλισθεί σε συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρία. Ο πελάτης είναι ελεύθερος να επιλέξει όποια ασφαλιστική εταιρία θέλει, είτε συνεργάζεται η τράπεζα με αυτή είτε όχι. Ο καταναλωτής-δανειολήπτης είναι ελεύθερος, επίσης, να επιλέξει τον «ασφαλιστή» του, το πρόσωπο, δηλαδή, μέσω του οποίου θα ασφαλιστεί στην ασφαλιστική εταιρία που επέλεξε. 

Αντίθετα, ο δανειολήπτης είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει ασφαλιστήριο συμβόλαιο στην τράπεζα, με τους όρους και τις καλύψεις που ζητά η τράπεζα, γιατί η υποχρέωση αυτή αποτελεί όρο της δανειακής σύμβασης που έχει υπογράψει για να λάβει το δάνειό του και η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να δεχθεί το ασφαλιστήριο αυτό, εφόσον προέρχεται από ασφαλιστική εταιρία που νόμιμα λειτουργεί. Σε κάθε περίπτωση, είτε ασφαλισθεί ο πελάτης μέσω της τράπεζας, είτε ασφαλισθεί σε άλλη ασφαλιστική εταιρία, το ασφαλιστήριο συμβόλαιο πρέπει να υπάρχει ο ειδικός όρος του «ενυπόθηκου δανειστή», δηλαδή πρακτικά ο πελάτης εκχωρεί στην τράπεζα την αποζημίωση που θα ελάμβανε σε περίπτωση ζημιάς.

Προσοχή στην ασφαλιζόμενη αξία 

Ένα σύνηθες λάθος που εντοπίζεται σε πολλά ασφαλιστήρια συμβόλαια κατοικίας που συνάπτονται λόγω δανείου είναι η ασφάλιση του περιουσιακού στοιχείου σε αξία χαμηλότερη από την πραγματική. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως η τράπεζα ζητεί την ασφάλιση του υποθηκευμένου ακινήτου στην αξία του δανείου και έτσι για παράδειγμα ένα διαμέρισμα που θα έπρεπε να ασφαλιστεί για 100.000 ευρώ ασφαλίζεται για 50.000 ευρώ (αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήταν το ποσό του δανείου). Αποτέλεσμα αυτή της πρακτικής είναι η υπασφάλιση του ακινήτου.