Συζητάμε εδώ και καιρό για το brain drain που υπέστη η χώρα την προηγούμενη δεκαετία και το πώς όχι μόνο θα το σταματήσουμε αλλά και θα το αναστρέψουμε σε brain gain. Εντάξει, με κάποιους από αυτούς που έφυγαν κάπως θα το παλέψουμε. Άλλη φιλοσοφία πλέον, άλλες προκλήσεις στην έρευνα και την καινοτομία, όλο και κάποιοι γυρίζουν. Μας αγαπάνε και οι Google, Microsoft πλέον, μην το ξεχνάτε... κάτι και το 5G, όλο και κάτι θεσούλες ανοίγουν. Ε, και μεταξύ μας, δεν ήταν και όλα στρωμένα με ροδοπέταλα εκεί έξω...
Με τους άλλους όμως, αυτούς που είναι εδώ τους πολλούς τι κάνουμε; Επαρκούν όσα δημιουργούνται στη χώρα, όσα γίνονται, μπορούν να τους δελεάσουν; Βλέπουν φως; Βλέπουν μέλλον; Πιστεύουν, ελπίζουν σε κάτι; Ή στην πραγματικότητα κινδυνεύουμε να χάσουμε μια ολόκληρη γενιά; Μία γενιά που αναγνωρίζει ως ήρωες και παραδείγματα προς μίμηση τους παίκτες των ριάλιτι... Γιατί δυστυχώς αυτό κινδυνεύει να γίνει πλέον το Greek dream. Η διασημότητα, οι... followers και τα λεφτά μέσα από το Survivor και τα άλλα - μικρότερης αποδοχής - ριάλιτι παιχνίδια. Τα οποία σαφώς έχουν πάρει και τα ηνία από τα talent shows.
Αυτό που συνέβη τις προάλλες με την υποδοχή από χιλιάδες κόσμου ενός παίκτη του survivor αποτελεί ίσως ένα κοινωνικό φαινόμενο προς εξέταση. Ο συγκεκριμένος παίκτης, ο οποίος για να είμαστε δίκαιοι δείχνει να είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, δεν έγινε ίνδαλμα (πρόσκαιρο; Θα δείξει...) για τις σπουδές που πράγματι έχει κάνει ή για την επαγγελματική του ενασχόληση. Αλλά γιατί ήταν καλός και έξυπνος παίκτης στο ριάλιτι επιβίωσης. Εκεί που το κύριο πρόβλημα είναι η πείνα και έπαθλο το φαγητό. Το παιδί το ίδιο μια χαρά τύπος φαίνεται. Και μακάρι να του φανεί χρήσιμη όλη αυτή η αναγνωρισιμότητα. Αλλού είναι το ζήτημα. Ότι κάποτε βρε αδερφέ, οι ροκ σταρς γρατζούναγαν και καμιά κιθάρα. Δεν έψαχναν μόνο για φαγητό.
Γιατί δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πρωταγωνιστές των ριάλιτι στην εποχή μας σε αυτή τη χώρα αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν ροκ σταρς. Με fans και haters. Οι χιλιάδες όμως νέοι - και είναι πάρα πολλοί - που δεν βλέπουν άλλο ορίζοντα και μέλλον και δεν νιώθουν ότι τους αφορούν όσα συμβαίνουν και γι αυτό γίνονται όλο και πιο απαθείς και αποστασιοποιημένοι - ούτε καν διαμαρτύρονται, ούτε καν επαναστατούν, σαν να μην βράζει το αίμα της νιότης - αποτελούν το μείζον πρόβλημα αυτής της χώρας. Όταν ο νέος ονειρεύεται πλέον για το μέλλον του να παίξει σε ριάλιτι, τα θεμέλια του μέλλοντος της χώρας έχουν ήδη παρουσιάσει ρωγμές...
