Η κοινωνική ευθύνη δεν αποτελεί μια αυθαίρετη στρατηγική που εφαρμόζεται από επιχειρήσεις και οργανισμούς αλλά είναι αποτέλεσμα της εταιρικής κουλτούρας και της ατομικής ηθικής που αναπτύσσει κάθε μέλος του εν λόγω οργανισμού. Έτσι, εισάγεται αυτόματα η έννοια της ατομικής κοινωνικής ευθύνης και της εκπαίδευσης από νεαρή ηλικία, μιας προσέγγισης που πολλοί λίγοι μέχρι στιγμής έχουν «αγγίξει».

Η εξοικείωση των ατόμων με την έννοια της κοινωνικής ευθύνης ξεκινά από αρκετά μικρή ηλικία και αυτό είναι ένα συμπέρασμα το οποίο υποστηρίζουν και τα ευρήματα πρόσφατης έρευνας του Συνδέσμου Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους (Σ.Κ.Ε.Π.).

Η έρευνα αφορά στην επίδραση της επαφής και της διαδραστικής συνεργασίας με νέους με αναπηρίες στη στάση των μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και διεξήχθη σε συνεργασία με την Καθηγήτρια του Τμήματος Ψυχολογίας, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κα Φρόσω Μόττη-Στεφανίδη. 
Στόχος ήταν να εξεταστούν οι στάσεις των εφήβων χωρίς αναπηρία απέναντι στα άτομα με αναπηρία και ο βαθμός αμηχανίας που αναφέρουν όταν έρχονται σε επαφή με αυτά τα άτομα.

Το δείγμα αποτελείτο στο σύνολο από 296 μαθητές και ο μέσος όρος της ηλικίας των μαθητών είναι 16,34, γυμνάσιο και λύκειο μαζί και από δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο της ευρύτερης περιφέρειας Αττικής.

Τα αποτελέσματα της έρευνας κατέδειξαν ότι μετά την έκθεσή τους στη σύμπραξη και την αλληλεπίδρασή τους με νέους με αναπηρίες, το δείγμα των μαθητών που συμμετείχε στο διαδραστικό εικαστικό & αθλητικό εργαστήρι του Σ.Κ.Ε.Π. "Αποτυπώματα" εμφάνισε με στατιστικά σημαντική διαφορά, χαμηλότερα επίπεδα αμηχανίας και θετικότερη στάση απέναντι στην αναπηρία.

Τόσο οι έρευνες σε διεθνή & εθνικό επίπεδο όσο η διεξαγωγή της συγκεκριμένης έρευνας αναδεικνύουν την σημαντικότητα της αλληλεπίδρασης μαθητών γενικής εκπαίδευσης & νέων με αναπηρίες ως βασικό εργαλείο και προϋπόθεση για την αλλαγή στάσης και νοοτροπίας σχετικά με την διαφορετικότητα και την αναπηρία. Ωστόσο είναι απόλυτα σαφές ότι μια μεμονωμένη δράση σύμπραξης δεν αρκεί.

Η καθιέρωση συστηματικών προγραμμάτων εξοικείωσης με την αναπηρία μπορεί να αποτελέσει το μέσο για μια ολοκληρωμένη προσέγγιση αλλαγής, στοχεύοντας στην άρση των προκαταλήψεων σχετικά με την αναπηρία και την ενσωμάτωση των νέων με αναπηρία στην καθημερινότητα.